4’üncü Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın “2004’te referandum aşamasında, 2017’de de sonuca çok yakın bir konumda yitirilen çözüm için şimdi müzakerelerin nasıl başlatabileceğinin müzakeresi yapılıyor. Nereden nereye… Bir geçiş noktası açılması kararlaştırılabilirse bunun ileri bir adım olacağı düşünülüyor. BMGS Guterres 10 yıl önce göreve başlarken çözüme yakın noktada bir Kıbrıs vardı. Şimdi çözümden uzak, müzakere masasının bile kurulamadığı bir Kıbrıs devredecek” sözleri, 2020 yılının Ekim ayında Ersin Tatar tercihin ve/veya dayatmasının toplumsal olarak bize neler kaybettirdiğini özetliyor…
2020 yılından bu yana 6 yıl geçti ve bu süreçte Kıbrıs sorunu ile ilgili tek bir gün dahi müzakere yapılamadı, tek bir güven yararcı önlem dahi hayata geçirilemedi ve tek bir geçiş kapısı dahi açılamadı!..
Bir toplum kendi kendisine ancak bu kadar büyük bir zarar verebilirdi!..
Biz bunu başardık!..
Tam bir hayal kırıklığı…
Oysa bu toplumun onurunu ve hassasiyetlerini layıkı ile temsil eden bir cumhurbaşkanına, bir lidere sahiptik!..
O lider ki, bu topluma yavruluktan, kardeşliğe seviye atlattı!..
Sözümüzü tüm dünyaya duyurdu!..
Sürecin en önemli aktörlerinden birisi olmamızı sağladı…
Yine tüm kesimlerin, bize dilediği gibi değil mesafeli bir şekilde yaklaşmasını sağladı…
Peki, ya 2020 sonrası?
Özellikle de Tatar dönemi?
Neler kaybettiğimizi bir düşünsenize?
Ne durumlara düştüğümüzü…
Sözümüzün yerlerde süründüğünü…
Aktör olmaktan çıkıp yine figüran konumuna gerilediğimizi…
Ve kardeşliğin bitip yine yavru pozisyonuna alındığımızı hepimiz yaşayarak gördük…
O nedenle son günlerdeki Kıbrıs konusundaki yaşanan hareketlilik çok önemlidir…
Bu konuda olumlu gelişmelere ihtiyacımız var…
Çünkü bu ceberut düzenin yıkılabilmesinin tek yolu bu ada da bir çözüme ulaşmaktır…
Bunun yanında, geçmişten dersler çıkartarak bizi dibe çekecek adımları bir daha atmamamız gerekiyor…
Boşa geçen koca bir 5 yılın ardından umarım Pazartesi günü yeni bir dönemin başlangıcı olur…
Umudumuz da inadımız da bu topraklara federal bir çözüm getirmektir…
